Ćmy
W ciemny ogród okno mam otwarte,
Nic nie widać ! .. tylko drzewa szumią ..
Marzę, piszę, jedną drugą kartę,
A ćmy wkoło lampy się mej tłumią –
Aż mię szare zajęło stworzenie,
Biorę w ręce motyla – brzydala
I rozmyślam, co za chęć go żenie
W ogień, który skrzydła mu opala ?
Ona ogień ta biedna ćma kocha !
Ćma skazana żyć wśród wiecznej nocy ..
Po śmierć w męce leci w niego płocha,
Lecz instynktu nie oprzeć się mocy.
I widziało inne ćmy .. i noce ..
Serce moje rozdzwonione smętnie,
Których rój się w ciemnościach szamoce,
Łaknąc ognia boskiego namiętnie !
Maria Grossek-Korycka
Na Jana
Jan, nim złą żonę odziedziczył,
Do nierogatych się liczył ;
Dziś, gdy jest w rzędzie żonatych,
Już należy do rogatych.
Julian Horain
Kończy się miłość
Kończy się miłość, zaczyna się smutek
I czeka na mnie siedem wysokości,
siedem rozsypanych po polu stokrótek.
Kto je pozbiera, czyj uśmiech ugości
sekretne oczy i łakome usta ?
Kusi mnie jeszcze wstydliwa prostota
podanej dłoni, odwróconej głowy
i na dobranoc uchylone wrota,
gdzie się spowiada secret osikowy.
Przeszły nade mną fosforyczne deszcze,
ulatywała sierść spienionych chmur,
ale choć mogłem, nie odchodzę jeszcze
w uszyty dla mnie z ciemnych niebios wór.
Tadeusz Nowak
W czerwcu
Wszystko straciłeś. Młodość, urodę.
Miłość i wszelką nadzieję.
I w niepogodę takeś wydumał,
że pustką tylko noc wieje.
Drzewo domowe ! Kasztanie w oknie !
– mój przyjacielu umarły !
Jednak znów stoisz strojny jak dawniej
W zielone i złote barwy.
Więc nie umiera wszystko ? Nie ginie ?
Więc nie przemija życie ?
Tylko zasypia na noc grudniową ?
I znów się budzi – o świcie …
Stanisław Ryszard Dobrowolski
W blaskach zachodu pożółkł świat
W blaskach zachodu pożółkł świat,
Czule kwietniowy chłód się skrada.
Spóźniłeś się o tyle lat,
A jednak jestem tobie rada.
Siądź bliżej, usiądź przy mnie tuż
I uśmiechając się oczami
Na ten niebieski zeszyt spójrz-
Dziecinny zeszyt mój z wierszami.
Przebacz, że tonąc w smutku złym
Cieszyć się słońcem nie umiałam
Przebacz i to, że w życiu mym
Innych za ciebie często brałam.
Anna Achmatowa
(Przekład: Anatol Stern)
Nikt nie wie co i kiedy się zaczyna
Nikt nie wie co i kiedy się zaczyna
Że skończyła się właśnie starożytność
Rozpoczęły się wieki średnie
Albo że się kończą
Albo że to już oświecenie
I ogółu to nie dotyczy
Jak orało się tak orze
Jeździec coraz inaczej ubrany
Pyta ciągle o tę samą drogę
Kto się zmęczył tego chowają
Zając kica w polu
Sowa huka w boru
Artur Międzyrzecki
Taką mi teraz jesteś
Taką mi teraz jesteś coraz gorzka krzepka
Jakbym szukał u ciebie pod głowę pagórka
Nie jesteś mi już trznadel że dmuchnąć ci w piórka
A ty mi się ostaniesz złotą garstką ciepła
Taką mi teraz jesteś jakbym znalazł drzewo
Na które wchodzę piersią przed ostatnia metą
I na próżno się bronisz płochliwa kobieto
Taką mi teraz jesteś wśród wieku męskiego
Stanisław Grochowiak
obraz Piet Mondrian, zatytulowany „Czerwone drzewo”
Ostanie wpisy
Podejrzenie w dzień pierwszomajowy
Kiedy kraj staje się szalony
Moje inspiracje
Giną ludzie
Wielkanocny pacierz
Cyfry arabskie wymyślili Hindusi
Filozoficzne zdziwienie
20 marca, Międzynarodowy Dzień Wróbla
Koalicje wojenne są denne
Gdzie są mądrzy ludzie ?
Pełnia
Gala na chiński Nowy Rok 2026
Polexit
Zależności
Oświęcim