Zawód to niepoważny trocha,
Bo to się kopie, co się kocha.
Jan Sztaudynger
Był młody, który życie wstrzemięźliwie pędził ;
Był stary, który nigdy nie łajał, nie zrzędził ;
Był bogacz, który dóbr potrzebującym udzielał ;
Był autor, co się z cudzej sławy rozweselał ;
Byl celnik, który nie kradł ; szewc, który nie pijał ;
Żołnierz, co się nie chwalił ; łotr, co nie rozbijał ;
Był minister rzetelny, o sobie nie myślał ;
Był na koniec poeta, co nigdy nie zmyślał.
– A cóż to jest za bajka ? – Wszystko to być może !
– Prawda, jednakże ja to między bajki włożę.
Ignacy Krasicki
Nieba wyroki, nasze przyrodzenie
Znać, że nam do wierszy miłość w serca wlały.
Gdy wdzięczne składy i pod liczbą pienie
Upodobał sobie ludzi rodzaj cały,
Gmachy miast, wiejskich sadów nawiedź cienie
I zbiegaj pola, lasy, góry, skały,
Gdzie wiosło rzeki, gdzie role pług orze,
Wiersz słychać, poezją brzmi ziemia i morze.
…
Wacław Rzewuski
* Oryginalny tytuł : „O nauce wierszopiskiej”
Źródło : „Poezja polska XVIII wieku”, Zdzisław Libera, wydawnictwo Czytelnik, Warszawa 1983
Kiedy ranne wstają zorze,
Tobie ziemia, Tobie morze,
Tobie śpiewa żywioł wszelki,
Bądź pochwalon, Boże wielki !
A człowiek, który bez miary,
Obsypany Twymi dary,
Coś go stworzył i ocalił,
A czemuż by Cię nie chwalił ?
…
Franciszek Karpiński
Źródło : „Poezja polska XVIII wieku”, Zdzisław Libera, Wydawnictwo „Czytelnik”, Warszawa 1983
Zaiste, miłość jest świętym pożarem,
Iskrą zatloną w ogniach nieśmiertelnych,
Aniołów dobrem, Wszechmocnego darem,
Balsamem rajskim dla serc skazitelnych !
Zygmunt Krasiński
Dziwną sławę ma dzisiaj poetów elita :
Często czyta się o nich, lecz ich się nie czyta.
Antoni Marianowicz
Aktualnie
z polszczyzną jest fatalnie !
Antoni Marianowicz














