Ludzie, ludzie, wy nie wiecie,
Że jest szczȩście na tym świecie :
Patrzeć w niebo, gonić okiem
Za gwiazdeczką, za obłokiem,
Słuchać pieśni którą śpiewa
Naszej duszy duch przyrody,
W głosie ptasząt, w dźwiȩku wody,
W szeleszczących listkach drzewa ;
Gdybym ja była słoneczkiem na niebie,
Nie świeciłabym jak tylko dla ciebie.
Ani na wody, ani na lasy :
Ale przez wszystkie czasy,
Pod twym okienkiem, i tylko dla ciebie …
Gdybym w słoneczko mogła zmienić siebie !
Gdybym ja była ptaszkiem z tego gaju,
Nigdziebym, w żadnym nie śpiewała kraju,
Ani na wody, ani na lasy :
Ale przez wszystkie czasy,
Pod twym okienkiem, i tylko dla ciebie …
Czemuż nie mogȩ w ptaszka zmienić siebie !
Stefan Witwicki
Przyjdź – a sady się dla nas rozdzwonią
I rozszumią się rzeki srebrzyście,
Zagadają wszystkie drżące liście,
Wszystkich kwiatów kielichy zadzwonią.
Słońce stanie nad białą jabłonią
I zatoczy swoje koło duże,
I za borem skona uroczyście !
Cień położy się na białym murze,
W starym sadzie róże się zapłonią –
I my płonić się bȩdziem, jak róże.
Edward Słoński
Tam, gdzie nie chadza gruby zwierz,
Urasta do problemu wesz.
Ernest Petrejtis (Karol Kord)
