Gdy znów do murów klajstrem świeżym
Przylepiać zaczną obwieszczenia,
Gdy „do ludności”, „do żołnierzy”
Na alarm czarny druk uderzy
I byle drab, i byle szczeniak
W odwieczne kłamstwo ich uwierzy,

Że trzeba iść i z armat walić,
Mordować, grabić, truć i palić ;
Gdy zaczną na tysięczną modłę
Ojczyznę szarpać deklinacją
I łudzić kolorowym godłem,
I judzić „historyczną racją”,
O piędzi, chwale i rubieży,
O ojcach, dziadach i sztandarach,
O bohaterach i ofiarach ;

[..]

– O, przyjacielu nieuczony,
Mój bliźni z tej czy innej ziemi !
Wiedz, że na trwogę biją w dzwony
Króle z panami brzuchatemi ;
Wiedz, że to bujda, granda zwykła,
Gdy ci wołają: „Broń na ramię!”,

Że im gdzieś nafta z ziemi sikła
I obrodziła dolarami ;
Że coś im w bankach nie sztymuje,
Że gdzieś zwęszyli kasy pełne
Lub upatrzyły tłuste szuje
Cło jakieś grubsze na bawełnę.

Rżnij karabinem w bruk ulicy !
Twoja jest krew, a ich jest nafta !
I od stolicy do stolicy
Zawołaj broniąc swej krwawicy :
„Bujać – to my, panowie szlachta!”

Julian Tuwim

(ze zbioru “Biblia cygańska”, 1933)