Kończy się miłość
Kończy się miłość, zaczyna się smutek
I czeka na mnie siedem wysokości,
siedem rozsypanych po polu stokrótek.
Kto je pozbiera, czyj uśmiech ugości
sekretne oczy i łakome usta ?
Kusi mnie jeszcze wstydliwa prostota
podanej dłoni, odwróconej głowy
i na dobranoc uchylone wrota,
gdzie się spowiada secret osikowy.
Przeszły nade mną fosforyczne deszcze,
ulatywała sierść spienionych chmur,
ale choć mogłem, nie odchodzę jeszcze
w uszyty dla mnie z ciemnych niebios wór.
Tadeusz Nowak
W czerwcu
Wszystko straciłeś. Młodość, urodę.
Miłość i wszelką nadzieję.
I w niepogodę takeś wydumał,
że pustką tylko noc wieje.
Drzewo domowe ! Kasztanie w oknie !
– mój przyjacielu umarły !
Jednak znów stoisz strojny jak dawniej
W zielone i złote barwy.
Więc nie umiera wszystko ? Nie ginie ?
Więc nie przemija życie ?
Tylko zasypia na noc grudniową ?
I znów się budzi – o świcie …
Stanisław Ryszard Dobrowolski
W blaskach zachodu pożółkł świat
W blaskach zachodu pożółkł świat,
Czule kwietniowy chłód się skrada.
Spóźniłeś się o tyle lat,
A jednak jestem tobie rada.
Siądź bliżej, usiądź przy mnie tuż
I uśmiechając się oczami
Na ten niebieski zeszyt spójrz-
Dziecinny zeszyt mój z wierszami.
Przebacz, że tonąc w smutku złym
Cieszyć się słońcem nie umiałam
Przebacz i to, że w życiu mym
Innych za ciebie często brałam.
Anna Achmatowa
(Przekład: Anatol Stern)
Nikt nie wie co i kiedy się zaczyna
Nikt nie wie co i kiedy się zaczyna
Że skończyła się właśnie starożytność
Rozpoczęły się wieki średnie
Albo że się kończą
Albo że to już oświecenie
I ogółu to nie dotyczy
Jak orało się tak orze
Jeździec coraz inaczej ubrany
Pyta ciągle o tę samą drogę
Kto się zmęczył tego chowają
Zając kica w polu
Sowa huka w boru
Artur Międzyrzecki
Taką mi teraz jesteś
Taką mi teraz jesteś coraz gorzka krzepka
Jakbym szukał u ciebie pod głowę pagórka
Nie jesteś mi już trznadel że dmuchnąć ci w piórka
A ty mi się ostaniesz złotą garstką ciepła
Taką mi teraz jesteś jakbym znalazł drzewo
Na które wchodzę piersią przed ostatnia metą
I na próżno się bronisz płochliwa kobieto
Taką mi teraz jesteś wśród wieku męskiego
Stanisław Grochowiak
obraz Piet Mondrian, zatytulowany „Czerwone drzewo”
Cicha sława
Ostatni z mego pokolenia,
Drogich przyjaciół pogrzebałem,
Widziałem jak się życie zmienia,
I sam jak życie się zmieniałem.
Człowiekam kochał i przyrodę,
W przyszłość patrzyłem jasnym okiem,
Wielbiłem wolność i swobodę
Zbratany z wiatrem o obłokiem.
Nie wabił mnie spiżowy pomnik,
Rozgłośne trąby, huczne brawa,
Zostanie po mnie pusty pokój
I małomówna cicha sława.
Leopold Staff
Ostanie wpisy
Wojna na wschodzie i bliskim wschodzie
Lipiec
Dusza jest zasadą życia ciała
Przyroda czaru ci doda
Tyś jest jak dzień wiosenny
Do Mamy, raz jeszcze
Referendum jest narzędziem demokracji
Fiołkami ci drogę uścielę
Elegia o chłopcu polskim
Podejrzenie w dzień pierwszomajowy
Kiedy kraj staje się szalony
Moje inspiracje
Giną ludzie
Wielkanocny pacierz
Cyfry arabskie wymyślili Hindusi