Samotność jest jak deszcz.
Z morza powstaje, aby spotkac zmierzch ;
z równin niezmiernie szerokich, dalekich,
w rozległe niebo nieustannie wrasta.
Dopiero z nieba opada na miasta.

Mży nieuchwytnie w godzinach przedświtu,
kiedy ulice biegną witać ranek,
i kiedy ciała, nie znalazłszy nic,
od siebie odsuwają się rozczarowane
i kiedy ludzie, co się nienawidzą,
spać muszą razem – bardziej jeszcze sami,
samotność płynie całymi rzekami.

Rainer Maria Rilke

(przetłumaczyła  z niemieckiego Janina Brzostowska)