Kasia z Anusią, wdzięczne i piękne oboje,
Jednakiem płomieńmi trapią serce moje :
Obyczaje w obydwóch godne pochwalenia.
Też wielką są przyczyną mojego udręczenia.

A gdy czasem pospołu wedla siebie siedzą,
Na którą lepiej patrzeć – oczy me nie wiedzą.
Anusia zda mi się być piękniejszą nad Kasię,
Kasia zda się piękniejszą nad Anusię zasię.

Tamta nad tę, a ta też nad tamtę wdzięczniejsza,
I w rozmowie, je nie wiem, która przyjemniejsza.
To jedno wiem, że obie bez miary miłuję,
Jak to może być ? Nie wiem. Ale miłość czuję.

Mikołaj Sęp Szarzyński

Źródło : Mikołaj Sęp Szarzyński « Poezja polska, Antologia » Hachette Polska, 2011

Będę się zawsze dziwował twojej piękności :
Nie szkodzi wiernej dalekość miłości ;
Bo, gdzie całkiem nie mogę być, tam myślą będę,
A pierwej siebie niż ciebie zabędę ;
I dotąd się serce me smęcić nie przestanie
Aż cię zobaczę, me wdzięczne kochanie.

Mikołaj Sęp Szarzyński
Źródło : Mikołaj Sęp Szarzyński « Poezja polska, Antologia » Hachette Polska, 2011