Obraz
Raz przyszedłem do obrazu
W ramach przepysznie złoconych,
W rysach jego podrobionych
Nie było życia wyrazu.
Czemuż, wołam, tę chudobę
W taką przebierać ozdobę !
Mnie ta przymówka nie wstydzi, –
Rzeknie obraz, – nie mruż powiek,
Gorzej, kiedy się to widzi,
Że lepsza suknia niż człowiek.
Julian Niemcewicz
Ostanie wpisy
Wojna na wschodzie i bliskim wschodzie
Lipiec
Dusza jest zasadą życia ciała
Przyroda czaru ci doda
Tyś jest jak dzień wiosenny
Do Mamy, raz jeszcze
Referendum jest narzędziem demokracji
Fiołkami ci drogę uścielę
Elegia o chłopcu polskim
Podejrzenie w dzień pierwszomajowy
Kiedy kraj staje się szalony
Moje inspiracje
Giną ludzie
Wielkanocny pacierz
Cyfry arabskie wymyślili Hindusi