Z paproci, które czubem o słońce otarły,

powstał węgiel. Paprocie kipiały zielenią.

Węgiel jest czarny. Kiedy cykle się odmienią,

w jakiż produkt obróci się nasz świat umarły ?

Pomyśl ! Ta bryła z wnętrza ziemi wydobyta

ma swoją przeszłość, mogła w życia praepoce

cierpieć. I wspominając dawnych kwitnień noce

zapewne nieraz we śnie na nowo zakwita.

A kiedy w kominku spala się powoli

ogarniając powietrze wielką falą ciepła

i kiedy blaskiem ściany pokoju się złoci – 

ta wyzwalająca się istota zakrzepła

węgla, to światło, które oddycha i boli,

ten płomień – czyż to nie jest właśnie kwiat paproci ?

Lucjan Szenwald