Nie wiersze rosną – rosnę ja
Zachwytem, gniewem, niepokojem.
Nie wiem, daleko mi do dna,
I wszystko dawne – już nie moje.

W otwartym oknie. Czuby wierzb
Chylą się w wietrze. Idzie burza.
Z jej warg wydętych ciepły szept
Ucisza ptaki, kwiaty zmruża.

Ja – z wiosną. We mnie rośnie świat
Z milczenia. I gdy wy mówicie :
« To nic nowego », « To deszcz spadł »,
« To idzie burza », dla mnie – życie.

Mieczysław Jastrun

Źródło : « Strofy o porach roku »,  wybór Ryszard Matuszewski, Iskry 1985