Raz przyszedłem do obrazu
W ramach przepysznie złoconych,
W rysach jego podrobionych
Nie było życia wyrazu.

Czemuż, wołam, tę chudobę
W taką przebierać ozdobę !

Mnie ta przymówka nie wstydzi, –
Rzeknie obraz, – nie mruż powiek,
Gorzej, kiedy się to widzi,
Że lepsza suknia niż człowiek.

Julian Niemcewicz