Fraszką wszystko na świecie, błahostką z każdej strony!
Nic to, choć ty masz pałac drogo wystawiony;
Nic to, że stół zastawiasz hojnie półmiskami;
Nic to, że u ciebie złoto, srebro leży gromadami;
Nic to, że gładka żona i domu zacnego;
Nic to, że mnóstwo wnuków liczysz u boku swego;
Nic to, że masz wsi gęste i wielkie osady;
Nic to, że sług za tobą niemałe gromady;
Nic to, że nikt nie dorówna dowcipowi twemu;
Nic to, że się ty światu podobasz wszystkiemu;
…
Nic to, byś miał tysiąc lat szczęśliwe panowanie,
Bo iż to wszystko mija, za nic wszystko stanie.
Sama cnota i sława, która z cnoty płynie,
Nade wszytko ta wiecznie trwa i wiecznie słynie.
Tą kto żyje, ma dosyć, choć nie ma niczego,
A bez tej kto umiera, już nic ze wszystkiego.

Daniel Naborowski