Sztabę żelaza bił kowal młotem,
To samo złotnik robił ze złotem.
Gdy złoto żadnego nie wydało szczęku,
Rozległa się kuźnia od żalaza jęku.

Rzekło złoto do żelaza : ” Z twą postacią lichą
Czemu, jak ja, pod młotem nie uleżysz cicho ? ”
Odpowie mu żelazo : ” Przyczyn ci nie kryję,
Spójrz na młot, ciebie obcy, a mnie zaś swój bije.”

Kajetan Koźmian