W powietrzu wieją upojenia szumy,
Spod zasp śniegowych, spod lodowych płyt,
W młodzieńczym szale piȩkności i dumy
Ziemia odsłania swój dziewiczy wstyd.

Pól siȩ zielone śmieją obietnice
I prȩżne sokiem nagie ciała drzew
Liśćmi siȩ kryją jak pierwsi rodzice,
Gdy dreszcz rozkoszy obudził w nich krew.

Leopold Staff