Nie zazdrość nigdy niczego nikomu,
Tym się kontentuj, co mieć będziesz w domu.
Znaj, co jest w innych, oraz chwal dobrego.
Nie gań przez zazdrość przyjaciela swego,
Bo ta zwyczajnie, gdy się w serce wpije,
Swoje wynosi, tłumiąc cnoty czyje.

A choć kto chytrze pochwali twe zdanie,
Pozna, że w sobie masz upodobanie,
Które nie w inszych, tylko wszystko w sobie
Widzą, zdradliwych chwał nadają tobie.
Zazdrość do krytyk prowadzi i do złego,
Więc, proszę, córko, wystrzegaj się tego.

Franciszka Urszula Radziwiłłowa

Źródło : „Poezja polska XVIII wieku”, Zdzisław Libera, Czytelnik, Warszawa 1983